Subiektywna ocena osiągnięć polskich koni w sezonie 2009 według naszej redakcji. Najlepsze konie czystej krwi arabskiej w każdej kategorii wiekowej, które startowały w tym roku w Warszawie.

5-letnie i starsze:

1) MARVIN EL SAMAWI (Marvan I – Iosra / Djelfor) – tr. Mieczysław Mełnicki
Wspaniały kasztan z wiekiem nie traci nic ze swoich walorów, a można śmiało powiedzieć, że staje się coraz trudniejszy do pokonania. W tym sezonie rywale poważnie zagrozili mu dwa razy, ale Marvin pokazał, ze jest nie tylko świetny, ale także waleczny. Najpierw w Nagrodzie Cometa pod nadwagą nie dał się pokonać Waikiki, a w końcówce sezonu stoczył zwycięski bój z Kentauerem Kossackiem w N. Michałowa. Na Służewcu wygrał jeszcze Nagrodę Europy (drugi raz z rzędu), a do tego wszystkiego dołożył także cztery cenne triumfy na niemieckich torach, takich jak Kolonia, Frankfurt oraz Hassloch.

2) AMOR AMOR (Nougatin – Aurore / Proszek) – tr. Emil Zahariev
Udana pierwsza część sezonu, w drugiej niespodziewany spadek formy. Bardzo dobry wałach wciąż należy do czołówki, ale nie może ustabilizować formy na najwyższym poziomie. Po przetarciu i czwartym miejscu w biegu o Nagrodę Cometa, Amor Amor ruszył na podbój Niemiec, gdzie łatwo wygrał gonitwę w Hoppegarten, a następnie zajął świetne trzecie miejsce w prestiżowej i mocno obsadzonej Qatar Cup (z pulą 80 000 euro!). Po powrocie do Warszawy był trzeci w rozegranej na końcówkę Nagrodzie Europy. Późniejsze występy w N. Michałowa oraz we Frankfurcie były słabsze (6 i 7 miejsce).

3) VON (Tidjani – Verduronette / Dormane) – tr. Marek Nowakowski
Bardzo udany rok mało eksploatowanego Vona. Ośmiolatek zainaugurował sezon startem w Nagrodzie Ofira, gdzie zasygnalizował świetną dyspozycję – walce przegrał z późniejszym derbistą Ermisem. Miesiąc później ogier pewnie wygrał pierwszogrupową Nagrodę El Ghazi, a po pięciu tygodniach oddał kapitalny finisz w wyścigu o Nagrodę Europy, który zapewnił mu drugą lokatę. Na zakończenie Von nie zawiódł w biegu o Nagrodę Michałowa, gdzie zajął trzecie miejsce.

Wyróżnienia:
Niestety, bardzo dobra Orgia Fata mogła zaprezentować się nam tylko dwa razy, a późniejsza kontuzja nie pozwoliła jej już wystartować do końca sezonu. Klacz wygrała na wiosnę gonitwę o Nagrodę Kabareta, a następnie zbyt odciągnięta w dystansie zajęła trzecie miejsce w Nagrodzie Ofira. Bardzo stabilną i równą formą na przestrzeni całego sezonu wyróżnił się Nasch, natomiast XXX (Triple X) błysnął świetną postawą w biegu o Nagrodę Wielkiego Szlema (drugi w walce) oraz zwycięstwem w N. El Paso.

4-latki:

1) ERMIS (Mistral – Erynia / Ghent) – tr. Dorota Kałuba
Czołowy trzylatek ubiegłego sezonu świetnie się rozwinął pod okiem swojej trenerki i okazał się o klasę lepszy od innych przedstawicieli rocznika derbowego polskiej hodowli. Oprócz łatwych zwycięstw w Janowa i Derby, Ermis udanie rywalizował także z konkurentami zagranicznej hodowli – był drugi w Kabareta i wygrał Ofira. W biegu o Nagrodę Europy zajął szóste miejsce, a kontuzja niestety wykluczyła go z dalszych startów.

2) KENTAUER KOSSACK (Marwan I – Vesna / Aswan) – tr. Michał Romanowski
Holenderskiej hodowli ogier dopiero rozpoczął karierę w tym sezonie. W czterech pierwszych startach (w gonitwach grupowych) zwyciężał trzykrotnie i raz był drugi. Pierwszy test na poziomie pozagrupowym zdał śpiewająco – nie dał szans dobrym Mintace i Elei w wyścigu o Nagrodę Figaro. W najważniejszym biegu sezonu, Nagrodzie Europy, Kentauer zaatakował na zakręcie i w końcówce nieco zabrakło mu sił. Efektem było niezłe czwarte miejsce. Ogier zrehabilitował się miesiąc później w walce wygrywając gonitwę o Nagrodę Wielkiego Szlema, a potem sprawił dużą niespodziankę do celownika walcząc z Marvinem El Samawi w N. Michałowa. Sezon zakończył mniej udanym występem we Frankfurcie.

3) AMADIS (Aslan – Arabia / Borysław) – tr. Adam Suchorzewski
Numer 2 wśród czterolatków polskiej hodowli i najgroźniejszy rywal Ermisa. W tym sezonie nie udało mu się jednak powtórzyć ubiegłorocznego sukcesu, gdy w N. Amuratha pokonał podopiecznego Doroty Kałuby. Na wiosnę spokojnie przygotowywał się do Derby zajmując trzecie miejsce w dobrze obsadzonej gonitwie o Nagrodę Cometa i doznając niespodziewanej porażki w El Paso (ponownie trzeci) w słabszym towarzystwie. Następnie przyszły pojedynki z Ermisem w Janowa i Derby. Amadis był dwukrotnie drugi. 30 sierpnia trenowany we Wrocławiu ogier rozrzucił solidnych konkurentów niemieckiej hodowli, zdobywając Nagrodę Emaela (I grupa). W Nagrodzie Porównawczej charakterny vicederbista wyłamywał na prostej i niespodziewanie uległ młodszemu Equilinowi.

Wyróżnienia:
Dzielne klacze niemieckiej hodowli: Waikiki, Mintaka oraz Elea już nie dominowały na torze, ale były widoczne w gonitwach pozagrupowych i niejednokrotnie zajmowały wysokie lokaty. Dar Duni w gonitwach grupowych prezentował się bardzo dobrze, a czwartym miejscem w Nagrodzie Porównawczej oraz trzecim w N. Geparda potwierdził swój talent.

W końcówce sezonu wysoką formę złapały Ehud i Arwim. Powracający na tor po kontuzji Celestyn wygrał dobrze obsadzoną Nagrodę Geparda. Ostatnią z wyróżnionych jest Mukata Fata, która wygrała cenną gonitwę Oaks, choć w słabym towarzystwie.

3-letnie:

1) VASYLI KOSSACK (Marwan I – Vydumka / Madiar) – tr. Michał Romanowski
Vasyli szybko wygrał co mógł i po czterech występach zakończył sezon – nie miał już gdzie startować. Co ciekawe, najtrudniejszą przeprawę miał w swoim debiucie, gdy musiał trochę się namęczyć by wygrać z przeciętnym Elementem. Podopieczny Michała Romanowskiego czynił jednak błyskawiczne postępy. Z łatwością wygrał gonitwę I grupy, a następnie bieg o Nagrodę Europejczyka. Sklasyfikowany w kategorii A, ruszył po ostatnie trofeum w sezonie 2009, które mógł zdobyć – Nagrodę Białki. Prowadząc od startu do mety Vasyli pewnie zwyciężył w dobrym czasie na elastycznym torze i zapewnił sobie tytuł najlepszego trzylatka na torze.

2) ERIS AL NATH (Pepe le Mocco – Inschalla / Djamel) – tr. Mieczysław Mełnicki
Do startu wyszedł w połowie czerwca i pewnie wygrał bieg II grupy przed późniejszym zdobywcą Nagrody Porównawczej Equilinem. Po nieudanej wyprawie do Niemiec (źle zniósł podróż, a w wyścigu był ósmy), wystartował w gonitwie o Nagrodę Białki, gdzie uległ Vasyli Kossackowi, a w pokonanym polu zostawił mocne Equilina, Sabaha i Ewandera. W kolejnym starcie pechowo uległ Ewanderowi, by następnie łatwo zwyciężyć I grupę. Sezon zakończył pewnym zwycięstwem w Nagrodzie Baska.

3) SABAH (Harbin – Salsa / Wojsław) – tr. Dorota Kałuba
Bardzo trudno było zdecydować, który z wyhodowanych w Polsce trzylatków okazał się najlepszy. Wszystko rozstrzygało się pomiędzy Sabahem, Equilinem i Ewanderem. Ostatecznie zadecydowało zwycięstwo Sabaha w bardzo ważnym biegu o Nagrodę Sambora. Ogier podyktował wówczas umiarkowane tempo, a na prostej odparł atak kilku rywali, pokonując m.in. Ewandera o szyję, a Equlina o niecałą długość. Wcześniej Sabah startował dwa razy w gonitwach II grupy (był drugi i pierwszy), a także wygrał Nagrodę Koheilana I. W biegu o Nagrodę Białki zajął czwarte miejsce.

Wyróżnienia:
Z kolei największym osiągnięciem Equilina, było z pewnością zwycięstwo w Porównawczej. Trzylatek w walce zdołał pokonać vice derbistę Amadisa. Pierwsze zwycięstwo ogier odniósł w lipcu w Sopocie, a aspiracje do walki o pozagrupowe triumfy potwierdził solidnym występem w Nagrodzie Białki (trzeci). Ewander rozpoczął karierę od imponującej wygranej w II grupie, gdzie łatwo pokonał Sabaha. Potem syn Ostragona doznał dwóch niespodziewanych porażek w I grupie i nienajlepiej zaprezentował się w N. Białki (5-y). Na jesieni jednak wysoka forma wróciła. Ewander najpierw wygrał gonitwę I grupy przed Erisem Al Nath, a następnie był drugi w N. Sambora o szyję za Sabahem. W biegu o Nagrodę Baska uległ tylko Erisowi, a w Piechura nie miał już sobie równych. Wśród głównych wyróżnionych znalazł się jeszcze jeden koń – Big Bang. Niemieckiej hodowli ogier po nieudanym debiucie, łatwo przeszedł przez grupy, a następnie odniósł zwycięstwo w wyścigu o Nagrodę Amuratha.

Wspaniałą formę jesienią zaprezentowała Al Kara. Początek sezonu w jej wykonaniu nie był najlepszy, ale w końcówce zwyciężyła trzy rzędowe gonitwy (w tym Nagrody Savvannah i Sasanki). Z klaczy wyróżnić należy także waleczną Symfonię oraz Sagalę z Reguła, której karierę przerwała poważna kontuzja. Ogiery, które wypada zaliczyć do zaplecza czołówki to Montello, Celius i Celtis. Montello stopniowo poprawiał wyniki, z których za najlepsze należy uznać drugie miejsce w Sambora (łeb w łeb z Ewanderem) oraz trzecie miejsce w Piechura. Celtis najlepiej wypadł w ostatnim starcie (drugi w Piechura), natomiast Celius zaimponował głównie wygranymi w dwóch pierwszych występach (wygrane w I i II grupie).